بالاخره طراحی پوستر هم تموم شد! این شما و این هم نتیجه کار!

برای دیدن جزئیات تصویر، نترس و روی عکس کلیک کن :)

و اما تحلیل پوستر از زبان سازنده :)

     در پشت سر کارگر، کارخانه‌ها و کارگاه‌هایی هستند که او در آن‌جا زحمت می‌کشد و کالایی که در دست اوست، برخاسته از آنجاست (و نه سر هم بندی قطعات در داخل کشور!). در پشت سر کارگر از چرخ دنده‌ها استفاده شده که به معنای ذهن خلاق و فکر و تلاش تولیدکننده‌های داخلی است که در داخل و در همین کارخانه‌ها روز به روز شاهد محصولات داخلی جدید هستیم، و این مارا از واردات همان اجناس بی‌نیاز می‌کند.

     ما در کشور دو دسته عکس العمل نسبت به خرید کالا داریم. یک عده با توجه به وضعیت اقتصادی و شرایط موجود، طبق فرمان رهبری به خرید کالای ایرانی روی می‌آورند که در تصویر دست‌های بلند شده با آستین‌هایی از جنس وطن، به سمت کالای تولید شده توسط کارگر ایرانی رو می‌بینید. این‌ها کسانی هستند که رهبری آن‌هارا جزو “متدینین” و “علاقه‌مند به کشور” می‌خوانند:

بروید سراغ مصرف تولیدات داخلی. آن چیزهایی که مشابه داخلی دارد، متعصّبانه و با تعصّبِ تمام، ملّت ایران، خارجیِ آن را مصرف نکنند. این را من فقط برای یک عدّه ی خاص نمیگویم؛ خب بله، وقتی ما میگوییم، یک عدّه متدیّنین فوراً گوش میکنند حرف را، پیغام هم میدهند فلان چیز راکه خارجی است بخریم؟ فلان چیز را نخریم؟ من فقط برای متدیّنین و افرادی که برای حرف ما حجّیّت شرعی قائلند، این را نمیگویم؛ من این حرف را برای هرکسی میگویم که به ایران علاقه مند است، به آینده ی کشور علاقه مند است، به فکر بچّه های خودش است که بنا است فردا در این کشور زندگی کنند.

و اما در طرف دیگر تصویر، شخصی با سرعت تمام و با بی توجهی به زحمات و دستاوردهای کشور، با در دست داشتن کالای مشابه خارجی (با بسته‌بندی شیکتر!)، در حال لگد زدن به جنس ایرانی است و می‌خواهد از روی کالا و دسترنج کارگر زحمتکش رد شود! این شخص که به رنگ سیاه است، نمادی از شومی و بد ذاتی اوست! دیگر به او نمی‌توان ایرانی گفت؛ برای همین، رنگی از پرچم ایران بر او نقش نبسته!

مصداق بارز و اصیل این شخصیت سیاه، وارد کنندگان محصولات خارجی با قیمت‌های عجیب و غریب هستند که می‌دانند مشابه این محصول در دست کارگر ایرانی است، اما به آن لگد زده و بی‌تفاوت جنس خود را برای سود بیشتر وارد می‌کنند. و بعد از ایشان، کسانی هستند که بجای خرید محصول ایرانی از دست کارگر ایرانی، جنس خارجی را می‌خرند و کار ایشان مصداق لگد به کارگر ایرانی است!

اما دستان بلند شده به سمت کالای ایرانی که همان متدینین هستند،

نمی‌گذارند جنس مصنوع دست کارگر بر زمین بیفتد و زحمات او هدر برود.

درگوشی با مخاطبین:

- تحلیل بالا همگی برخاسته از مطالعاتم از سخنان رهبری در طول دهه اخیر بود که سعی کردم تا جایی که ممکنه در تصویری که طراحی می‌کنم، نشون بدم. (به جهت اختصار سخنان رهبری رو نیاوردم.)

- نظرتون چیه؟!

روز مادر نزدیک بود؛

زنگ انشا معلم از همه خواست تا در مورد ایده‌هایشان برای روز مادر و قدردانی از مادرشان صحبت کنند. همه با شوق و ذوق از کادوهایی که خریدند یا قرار است بخرند، تعریف می‌کردند. از برنامه‌های خود برای غافلگیر کردن و تشکر از مادرهایشان بخاطر زحماتی که برایشان کشیده‌اند، می‌گفتند.

تنها زهرا بود که ناراحت نشسته بود و به حرف‌ها گوش می‌داد. زنگ تفریح، معلم که این موضوع را فهمیده بود، زهرا را کناری کشید و خواست تا علت ناراحتی‌اش را بگوید. زهرا، بغضش ترکید و گفت، مدتی است کارگاهی که مادرم در آن کار می‌کرد تعطیل شده، همه عروسک‌هایی که ساخته روی دستش مانده، هر روز چندتایش را می‌برد بازار ولی کسی نمی‌خرد. چند روزی هست که از ناراحتی زیاد مریض شده و نمی‌تواند بیرون برود. بجایش من عروسکها را می‌برم برای فروش. پولی نداریم تا برای مادرمان هدیه بخرم.
معلم فکری به ذهنش رسید. زهرا را دلداری داد و گفت: “یه کاریش می‌کنیم.”
ساعت بعد، زنگ علوم بود.

معلم که آمد، گفت: بچه‌ها من یک فکری دارم. بنظرم خیلی خوب است کنار هدیه‌هایتان، یک چیز قشنگی بگذارید تا مادرتان بیشتر ذوق کند! مثلا یک عروسک بخرید و به مادرتان بگویید که این فرشته را آورده‌اید تا بخاطر همه مهربانی‌ها و زحمات مادرانه‌تان از شما تشکر کند و شما را ببوسد… اینطوری هم مادر خودتان را خوشحال کرده‌اید هم مادر این عروسک‌ها را!
همه بچه‌ها از این پیشنهاد استقبال کردند و خیلی‌ها در برگه خانم معلم اسم نوشتند!
فردای آن روز، زهرا بی‌آنکه مادرش بفهمد، تعدادی از عروسک‌ها را با خود به مدرسه برد و به خانم معلم داد تا بفروشد. دیوار مدرسه پر شده بود از تبلیغات «فروش فرشته‌های تبریک گوینده‌ی روز مادر»!

از فردا، جمعیت زیادی از کل مدرسه می‌آمدند و اسم می‌نوشتند و پول خرید عروسک‌ها را پرداخت می‌کردند. حتی بعضی بیش از یک عروسک می‌خریدند. همه عروسک‌ها در چند روز فروخته شد.

روز مادر، زهرا، با کاغذ رنگی پاکت خوشگلی درست کرد و همه پول‌ها را در آن گذاشت و پاکت را به یکی از همان عروسک‌ها سنجاق زد و برای مادرش برد. مادر که جریان را فهمید، بعد از مدتها از ته دل خندید و زهرا را در بغل گرفت و فردایش به دیدن خانم معلم رفت. آن روز، معلم به مادر پیشنهاد کرد که یک کانال مجازی راه بیندازند و با مواد اولیه‌ای که او تهیه می‌کند دوباره فرشته‌های عروسکی بسازند. کم کم، مغازه‌ها با دیدن تبلیغاتش، سفارش‌ عروسک می‌دادند و همه جای شهر پر شده بود از فرشته‌های عروسکی!

- درگوشی با مخاطبین:

- این داستان کاملا تخیلی و ساخته و پرداخته ذهن خودم و خواهرم بود!

- عروسک‌ها، کارِ دستِ عزیزانِ خوش‌ذوقِ گروهِ هنریِ بقچه هست. اگر تمایل داشتین به کانالشون سر بزنین و ازشون حمایت کنید!

http://tlgrm.me/boghchechanel

https://www.instagram.com/g_h_boghche

- برای کادو روز تولد عزیزامون، هدیه به دوستامون، سیسمونی، ایام خاص مثل روز دختر!، تزیینات اتاقمون و وسایلمون و… می‌تونیم از صنایع دستی، کارهای هنری، محصولات داخلی هنرمندای خودمون استفاده کنیم. نظرتون؟!

- اگر کانال‌های دست سازه مثل ساخت گیره، سرویس پارچه‌ای آشپزخانه، جانماز دوزی و… از خودتون، دوستانتون، آشنایانتون کسی رو سراغ دارید می‌تونید در قسمت نظرات معرفی کنید تا بیشتر شناخته بشن.

با سینی چای وارد اتاق پذیرایی شد و همینطور که داشت پذیرایی می‌کرد با لهجه شیرین شمالیش میگفت:
- آوووو این تلویزیون هم برای خودش یچیزی میگه ها! خرید وسایل ایرانی همه‌ش ضرره والا! امسال میخری به سال بعدی نکشیده چی؟! خراب میشه! مجبور میشی کلی هزینه کنی و هزینه کنی هزینه کنی، تا چی؟! ببریش گارانتی، تازه، تازه اگه چیزی از گارانتی نصیبت بشه! وگرنه دوباره یه هزینه اضافه تر و اینبار جنس خارجی میخری! این مصداق ضرر به نفسه! توی اسلام و فقه هم داریم!

(با لهجه عربی و خیلی غلیظ گفت:) لاضرر و لا ضرار فی الاسلام! خب عزیز من از همون اول جلوی ضررتو میگرفتی که منفعته دِ آخه!
- گفتم: عجب!
اینجاست که حوزه در حق تو کوتاهی کرده خودت هم بیشتر…
- گفت: چطور؟ من طلبه سطح۳ هستما، حواست باشه!
- گفتم: از اونجایی که تو بحث فقهی فقط خودت رو می‌بینی که جلوی ضرر به خودت رو بگیری!
اما قاعده لاضرر، ضرر جمعی رو هم در بر می‌گیره.
- پرسید: ضرر جمعی دیگه چی چیه؟! از کجا اومد!
- گفتم وقتی با خرید و تقاضای امثال شما برای جنس خارجی که مشابهشو داریم، فروشنده ترغیب میشه جنس خارجی بیاره، همون لحظه جنس ایرانی گوشه انبار خاک میخوره و تو چی؟! نمی‌بینی، کارخونه ورشکسته میشه و تو؟ نمی‌بینی، کارگر اخراج میشه و تو؟ نمی‌بینی، خانواده‌های ایرانی درآمدشونو از دست میدن و تو؟ نمی‌بینی، کشور ایران وابسته به تولید خارجی میشه، اقتصاد کشور به دست خارجی‌ها میفته، و باز هم؟! نمی…
- اوووو چی هی میگی نمی‌بینی نمی‌بینی نمی‌بینی! جنس خوب تولید کنن تا مردم ببینن دِ بخرن!
- بهش گفتم: انسیه؟ چندبار جنس ایرانی خریدی؟!
فکر کرد و فکر کرد و فکر کرد… گفت: خودم که نخریدم اما شنیدم فلانی…

حرفشو قطع کردم و گفتم: خرابی توی همه وسایل الکترونیکی رخ میده، دلایل مختلفی هم داره، اما عجب چای خوش عطری! مال گیلان خودمونه دیگه؟!!

 درگوشی با مخاطبین:

- آن‌چه خواندید درباره خرید کالای ایرانی از منظر فقه اجتماعی در قالب گفتگو بود.

- با کدوم نظر موافقید و چرا؟!

- تجربیات و نظراتتونو بدون دغدغه و صادقانه در قسمت نظرات ثبت کنید!

سلام به دوستان و همراهان طلبه نگار

به احتمال زیاد، اکثریت شما عبارت «فقه اجتماعی» و «فقه فردی» رو شنیده باشید. عبارت فقه اجتماعی سابقه چندانی ندارد و از مسائل جدید و به روز دنیای فقه و طلبگی محسوب می‌شود.

در این پست قصد دارم با این دو واژه بطور مختصر آشنا بشویم، سپس علت این آشنایی رو برای شما توضیح بدهیم.

فقه اجتماعی همانطور که از نامش پیداست، در مقابل فقه فردی است. در این زمینه تمامی استنباط های فقهی باید براساس اداره نظام اجتماعی باشد. در فقه اجتماعی تمامی مباحثی که مربوط به اجتماع و اداره کشور است مورد بررسی فقیه قرار می‌گیرد. مباحثی در حوزه‌های مختلف اجتماعی همچون فرهنگ، سیاست، حقوق، اقتصاد، هنر و… حتی فقه اجتماعی می‌تواند درباره سبک معماری، سبک موسیقی، سبک سینما و تلویزیون، سبک بانکداری، سبک قضاوت، معاملات و … ورود پیدا کند.

به عنوان مثال برای آن که موضوع مشخص شود، در فقه اجتماعی نظام بانکداری از منظر اسلام ترسیم می‌شود و آن وقت است که می‌توانیم بگوییم سبک و الگوی دینی در زمینه بانکداری داریم. به طور کل در فقه اجتماعی وظیفه فقیه نظام سازی است.

در واقع در این نوع نگرش فقهی، فقه وارد متن زندگی اجتماعی شده و نیازهای اجتماعی و نظام اسلامی را مورد بررسی قرار می‌دهد.

مقام معظم رهبری درباره این نوع از نگرش فقهی جدید، عبارت «فقه نوین» را به کار بردند و خواهان تدوین فقه نوین هستند.

حال اگر فقه اجتماعی را در کنار فقه فردی بگذاریم، تفاوت آن دو روشن می‌شود.

همانطور که شما دوستان عزیز می‌دانید، بیشتر احکام فقهی که تاکنون خوانده‌ایم، درباره وظایف فرد مسلمان بوده است. احکامی همچون طهارت، نماز، نذر، خمس و… همگی دستورات و وظایف مکلف را بیان می‌کنند.

این همان نگاه فردی در فقه است.

اما می‌توان نگاهی دیگر به مساله فقه داشت. افراد مسلمان در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند و یک جامعه را تشکیل می‌دهند. پس در کنار هویت فردی، یک هویت اجتماعی هم مطرح است.

یک مثال دیگری که می‌توانم بزنم در همین بحث خرید کالای ایرانی است. باید علاوه بر وظیفه فرد مسلمان در این مساله نوظهور، از منظر اجتماعی نیز بررسی کنیم. به آسیب ها بپردازیم و  قواعد فقهی را در جهت منفعت جمعی از نظر اسلام به کار ببریم. آن وقت است که می‌توانیم بار دیگر ظرفیت فقه اسلامی را ثابت کنیم.

دوستانی که اطلاعات بیشتری دارند، می‌توانند از قسمت نظرات، اطلاعات مفیدشون رو با ما به اشتراک بگذارند.

 درگوشی با مخاطبین:

- در پست بعد…

به موضوع خرید کالای ایرانی از منظر فقه اجتماعی می‌پردازیم.

پس با ما همراه باشید!

جهیزیه یک دختر ایرانی باید اینگونه باشد!

برای دیدن تصویر بزرگتر کلیک کنید

#پوسترتولیدی

وقتی میری بازار با کلی جنس و قیمت های مختلف روبرو خواهی شد.

چشم میندازی به مغازه ها، میبینی:

اجناس برند را از ما بخواهید!

بهترین لباس های ترک خانگی!

هرچی میبینی ۱۰هزار!

یکی بخر دوتا ببر!

بدو بدو که حراجش کردم!

اما یادت باشه:

ایـرانـی بـخر،

ثــواب بـبـر !

چرا؟

چون اگه قصدت از خرید کالای ایرانی این باشه که نظر حضرت آقا، مراجع معظم تقلید و دین اینه؛

یا به هر حال قصد میکنی که با این کارِت موجب تقویت مسلمانان و اقتصاد مملکت اسلامی بشی

تا بتونیم در مقابله با دشمن و تحریم دشمن روی پاهای خودمون بایستیم و استقلال خودمونو حفظ کنیم،

قطعاً شک نکن این کارِت ثواب داره!

حالا توجهت رو به بخشی از سخنان رهبرمون جلب می‌کنم:

«من قبلاً هم این را گفته‌ام، تذکّر داده‌ام، الان هم مجدّداً عرض میکنم. واردات کالاهایی که در داخل به‌قدر کافی تولید میشود، بایستی به‌صورت یک حرام شرعی و قانونی شناخته بشود؛ آنچه در داخل تولید میشود، از خارج وارد نشود.
اینکه ما نگاه کنیم ببینیم کالاهای مصرفی ما، از خوراک گرفته تا پوشاک، تا وسایل منزل، تا کیف و کفش بعضی از بانوان، تا وسایل مدرسه و دفتر و قلم و امثال اینها از خارج بیاید، این مایه‌ی‌ شرمندگی است! انسان احساس شرم میکند؛ هم در مقابل تولیدکننده‌ی داخلی احساس شرم میکند، هم در مقابل آن کسی که این جنس را از بیرون برای ما میفرستد.»

لباس را توی دست­‌هایش بالا و پایین کرد. سفیدِ سفید بود؛ مثل لباس عروس… بلندی­ هایش تا مچ پایش می‌­رسید. سراسر تور بود. او را به یاد روزهای اول ازدواجش می­‌انداخت؛ آن موقع­‌ها که برای همه چیز ذوق و شوق داشت. لباس بدجوری به دلش نشسته بود!… برچسب قیمتش را نگاه کرد. 30هزار تومان. قیمتش هم بد نبود؛ اما در شرایط او…

- « باید صرفه­‌جویی کنم. حالا که بی‌­لباس نمانده ­ام. باشد برای یک فرصت دیگر. بازار که خالی نمی­‌شود…»

این را عقلش می­‌گفت. دلش اما می­‌گفت:

- « چه خوب بود اگر می­‌توانستم این لباس را بخرم… . از کجا معلوم بتوانم بعداً مثل همین را پیدا کنم؟!…واقعاً که زیباست! »

در جدال دل و عقل ، در نهایت عقل پیروز شد. لباس را رها کرد و بیرون زد. رفت برای دخترش یک لباس خرید؛ همان کاری که برای انجام آن به بازار آمده بود. با خودش گفت: « خوب شد. او واقعاً به این لباس احتیاج داشت ؛ اما من فقط به خاطر دل خودم می­‌خواستم آن­‌یکی را بخرم.» نفسی از سر آسودگی کشید و بلوز کوچک را توی کیف دستی‌­اش گذاشت.

از مغازه که بیرون زد، باز فکرش پر کشید به سوی همان لباس. نمی‌­توانست از فکرش بیرون بیاید. چند قدمی رفت و برگشت؛ اما در نهایت تسلیم دلش شد و دوباره وارد همان مغازه اولی شد. با چشم دنبال لباس گشت. سر جایش نبود. دلش ریخت.

- « دیدی آن­قدر دل­ دل کردی تا یکی دیگر لباس را خرید؟…»

با ناامیدی یک بار دیگر رگال را گشت. با دیدن لباس سفید که پشت بقیه لباس­‌ها جا خوش کرده بود، نفسی به آسودگی کشید. احتمالاً یکی از مشتری­‌ها آن را جا به جا کرده بود.

لباس را برداشت. آن را روی میز مقابل فروشنده گذاشت و پرسید:

- «ببخشید! این لباس، کار خودتان است؟»

فروشنده لباس را ورانداز کرد و گفت:

- «نه، این کار تولیدی ما نیست. چینی است.»

صدای فروشنده توی ذهنش اکو می‌­شد. چینی است… چینی است… دوباره مردد شده بود. یکهو یاد خدیجه دخترعمویش افتاد. یاد همان شبی که خدیجه با گریه گفته بود که شوهرش دو ماه است سر کار نرفته است. گفته بود برایشان دعا کنند تا بازار رونق بگیرد و در رقابت سنگین تعدیل نیرو، شوهرش اخراج نشود… چشم­های معصوم دختر خدیجه را نمی­‌توانست لحظه‌­ای فراموش کند. او هنوز سنی نداشت که بخواهد با مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم کند…

تصمیمش را گرفت. لباس را برداشت و توی رگال گذاشت. مِهر لباس به کلی از دلش رفته بود. این بار بدون هیچ تردیدی از مغازه بیرون آمد، در حالی که زیر لب زمزمه می­کرد: « به خاطر این­که چشم خدیجه­‌ها گریان نشود…»

و من الله التوفیق…

 برداشت بدون ذکر منبع ممنوع!